Afgelopen dagen was het werken van vroeg tot het avondeten wat dan erg laat begon om aansluitend maar direct mijn bed in te duiken. Toch heb ik erg kunnen genieten van de dagen! Ik vind het heerlijk als een werkdag super vol met ‘nieuwe’ werkzaamheden zit, hoewel ik soms wel mijn dagen ken dat het allemaal even wat rustiger aan moet gaan om staande te blijven. De werkdagen vlogen voorbij en van het eten in de avond kan ik dan ook erg genieten.

Vandaag is Dubai at its best begonnen, dit shopping festival gaat door tot 5 februari dus winkelen!! Eigenlijk is het wel een beetje vreemd om hier te zijn, alles lijkt zo vriendelijk en aardig. Toch las ik vandaag ook in de krant van die christelijke vrouw in Pakistan die al een behoorlijke tijd vast zit, om niets! En als je dan in de auto zit ergens naar toe zie je ook een kant van de mensen die niet zo mooi is. Het verkeer is hier allerminst vriendelijk en dat is maar 1 voorbeeld van hoe mensen in elkaar zitten.

Between the Rock and the dry place

Deze uitspraak kwam in me op en ik moest denken aan hoe ik eerder geschreven heb over de droogte. Op dit moment weet ik dat ik op de Rots sta, maar ik heb uitzicht op de droge plaats. Af en toe zie je echt pijn in mensen en al die luxe en dat shoppen het bevochtigd de droogte niet! Het respect en de eervolle behandeling die de mensen hier ‘afdwingen’ zorgt (misschien) eventjes voor voldoening, maar het vergaat allemaal. Dat lekkere (maar dure) eten, zal je niet blijven vervullen… en dan kom ik aan bij de oproep tot gebed, tijdens het eten vanavond klonk de roep weer door de speakers van het winkelcentrum heen. De muziek ging uit, het werd rustig en de moslims vertrekken rustig naar de gebedsruimte, maar voor wat?

Ben ik dan zo anders? Dat is de vraag die in mij naar boven komt, met als antwoord “JA, ik GEHEEL anders!” waar weer een gedachte als reactie op naar boven komt “wat ben jij arrogant”. Gelukkig hoef ik niet met mezelf te discussiëren, ik kan gewoon vertrouwen op het Woord van God en daarmee is de discussie voorbij.

Morgen is het de zondag van Dubai dus zal ik de kerk opzoeken. Ik bid dat ik ook daar tot zegen mag zijn en hoop en verwacht God’s stem daar te mogen verstaan.

Heel fijn weekend iedereen en Gods zegen!!

Grt, Johan

Zo merk ik ook regelmatig dat er zich van alles op mijn schouders verzamelt. Op het moment weet ik dat ik dit jaar mijn HBO studie moet afronden om geen 3.000 euro boete te ontvangen. Ik moet me inzetten voor mijn werk aangezien de werkzaamheden in het buitenland echt af moeten. Ik moet me inzetten bij diversen initiatieven waar ik mijn hulp toegezegd heb. Kortom… drukte aan alle kanten om me heen. En dan ook nog een blog schrijven waarin ik lijk te klagen over het feit dat ik voor mijn werk naar Dubai ga? Nee zo is het niet, ik constateer dat er zich van alles lijkt te verzamelen en dat het me absoluut veel (zo niet al mijn) tijd gaat kosten.

De vraag die zich aan mij opdringt is “Kun je eigenlijk wel spreken van ‘jouw’ tijd?”. Hoe vaak heb ik gezongen “Ik kies vandaag, ik leef voor U!”? Ergens slaat mijn post nergens op… ik schrijf dat ik het zo druk heb en dan schrijf ik dat het totaal niet mijn tijd is waar ik over praat?

Dit is dan ook wat er aan de hand is, de last op mijn schouders is door mezelf opgelegd. Niet omdat ik gekozen heb die opleiding te doen enzovoorts… nee, omdat ik ervoor kies om naar al die taken te kijken alsof ik het op eigen kracht moet doen. Niets is minder waar… het is zelfs zo dat het juist niet op eigen kracht gedaan moet worden, we kunnen blijven staan, we kunnen heerlijk in de hemelse rust wandelen ondanks de drukte van de storm. Het realiseren van deze rijkdom is puur genot en zorgt voor een oase van rust in deze droge plaats.

Waarom is het dan nog steeds ‘the dry place?’, heel simpel… omdat mijn vertrouwen in Jezus groeit naar mate ik meer op Hem durf te vertrouwen en dat oefen ik alleen maar door te doen. Ik zie mezelf nog in gebed deze woorden uitspreken “Heer, help mij om U meer en meer te vertrouwen! Ongeacht de situaties!!” en nu zit ik hier, te schrijven over hoe moeilijk ik het heb.

Ik weet mezelf gerust in mijn Redder en Verlosser en vertrouw op Hem in alles wat mij tegemoet stormt. Ik weet me nu ook erg gesteund door het lied Hello Hurricane van Switchfoot.

Vandaag zijn we met iedereen van IHC die aanwezig was wezen lunchen op uitnodiging van een grote leverancier hier in Dubai.
We mochten aanschuiven in dit restaurant, waar we een groot aantal gerecht voorgeschoven kregen.
Erg lekker! Wel wat veel. Overigens kan ik niet heel goed meepraten over de staal hardheid van onze producten en of de mallen wel goed zijn etc.
Dat is niet iets waar ik vandaag achter ben gekomen… maar wel iets dat vandaag weer extra bevestigd werd.
Wel kan ik nog meegaan in een gedachtegang aangaande wat een bepaald onderdeel wel of niet moet kunnen (zoals een anker wat niet meer ingehaald kan worden).
Na ruim een uur diversen gerechten te eten was het weer tijd om aan de slag te gaan.
Het is mijn op 1 na laatste werkdag hier in Dubai (voor dit jaar) en het gaat nu dus voornamelijk om alles schoon en afgehandeld achter laten, zodat we in Januari ons volledig kunnen richten op ‘afsluiten’.

Na het werk ben ik naar de Dubai Mall gegaan, waar ik door Gijs heen was gelokt middels een telefoontje.
Een heerlijke ‘burger’ op, wat mij gewoon te machtig bleek na zo een zware lunch. Om vervolgens nog eens een keer door de mall heen te struinen.
Ik ben altijd wel te porren om naar gadgets te gaan kijken, maar hier in Dubai zitten er binnen no-time van die verkopers aan je vast! Als ik ergens niet goed tegen kan is het wel een verkoper die over mijn schouder mee kijkt hoe ik de specs van een laptop aan het lezen ben.
Maarja… ze moeten werken, anders geen centjes en de baas vraagt het van ze.
Gijs met z’n drukke schema was al vertrokken omdat het werk meer van hem vraagt dan mijn werk van mij, hoewel ik hier eigenlijk best wel erg lange dagen maak (maar geen 6 werkdagen per week). Dus loop ik alleen rond, op zoek naar iets waarvan ik het bestaan niet ken! Voor bepaalde erg grappige mensen (zoals mijn broer) “Nee… ik bedoel niet een vriendin”. Ik heb niet gevonden waar ik naar liep te zoeken.
Wel ben ik speculatief naar diversen mensen gaan kijken, altijd bijzonder hoe je een ‘vooroordeel’ kan creeren zonder daar bewust mee bezig te zijn!
Zo zie je regelmatig, wat oudere mannen met een jong(er) meisje hand in hand rondlopen. Nu ga ik hier niet beschrijven wat mijn vooroordeel is, aangezien ik het met geen mogelijkheid kan goedpraten.

Eenmaal het rondlopen beu ben ik naar de taxi pick-up location gegaan waar ik dit aan trof. Het heeft me 5 – 10 min wachten gekost voordat ik in mocht stappen, maar toen had ik ook direct de aller beste taxi driver die ik tot nu toe gevonden heb!
Het was een jonge man (iets ouder dan mij) uit Pakistan die redelijk goed engels kon.
Hij was erg spraakzaam en vertelde me over de locals, over oud en nieuw in dubai, over moslims en hindu (en kerst).
Wat ik als opmerkelijk ervaren heb is dat hij vertelde dat de echte locals hele aardige en ook slimme mensen zijn, maar die mensen die nu als locals beschouwd worden zijn dat totaal niet! Ook kon hij de ‘drukte’ niet echt waarderen. Dat elke nationaliteit aanwezig is in Dubai vind hij maar vervelend. Zeker dat mensen hier hun kerst inkopen komen doen! Dat is echt ongehoord, kerst… dat betekend niets voor hem als moslim.
Ook vertelde hij me dat hij al 3 jaar in Dubai is en praktisch al die tijd is hij in de taxi te vinden, met werkdagen van 12 uur lang.
De opmerkingen erachteraan dat wij europeanen dat niet kunnen bevestigde ik, totaal zonder te denken aan de door mij ingevulde tijdschema’s waarop te zien is dat ik eigenlijk gemiddeld zeker niet onder de 10 uur zit.
Het was op dit moment dat ik bij mijn hotel aan kom, de beste meneer geeft mij ‘compleet’ wisselgeld terug (normaal krijg je enkel briefjes terug en naar je muntjes kun je fluiten).

Zo ben ik praktisch aan het einde gekomen van mijn eerste periode Dubai.

Ik ben inmiddels al een aantal keren naar de mall hier vlakbij geweest, wat een gave plaats is. Wat een diversiteit aan mensen, culturen, doelen en belangen zie je hier. En ook zo duidelijk zichtbaar.

Wel heb ik in deze week een gemis ervaren op het gebied van christelijke activiteiten, overigens niet echt omdat ze er niet zijn, maar meer omdat ze bij mij niet bekend zijn (denk ik). Het stil zijn in de aanwezigheid van God heb ik hier ook minder en dat ook mis ik. Als ik het vergelijk met Singapore waar ik om de 1 of andere reden eigenlijk veel meer ‘rust’ had vind ik dat ik het hier te turbulent maak. Overigens weet ik dat het door mezelf komt, ik heb internet en gebruik dat vaak voor facebook/chat of wat dan ook. Daarnaast ben ik ook praktisch elke avond wel met andere mensen op stap, in Singapore was het meer ik en de rust, al liep ik door grote winkelcentra heen.

Overigens was vandaag wel weer uitzonderlijk fijn! Vanmorgen met Gijs samen naar de kerk geweest, een baptisten gemeente die zich heeft gevestigd in een villa. Heerlijk om dit in het contrast met Singapore te plaatsen, daar was het een MEGA kerk, zo ongelooflijk groot… hier met een klein zaaltje vol. Toch was het een heerlijke ochtend, het gaat namelijk totaal niet om hoeveel mensen er zitten, of hoe groot het gebouw is…
Het is wel erg leuk om met zoveel verschillende culturen in een zaal te zijn en ook zo hartelijk begroet te worden.
Toevallig zaten we naast een Nederlands echtpaar waarvan de man ook Johan heet.

Na de dienst was het tijd om te genieten van de zon! En eigenlijk was het net iets te warm (of ik was te warm gekleed).
Heerlijk gegeten onder het genot van live muziek, ons aangeboden door beginnend talent (er waren zelfs optredens van kinderen onder de 10 jaar oud!). Elk optreden was anders, maar was er volledig op gericht om het ‘talent’ zijn kunsten te laten zien.
Zo waren er jongeren aan het mee drummen met bekende liedjes, gitaal solo’s, zang, piano (vleugel) spel etc.

Ook nog even van het uitzicht van Gijs zijn appartement kunnen genieten! Wat een heerlijk uitzicht van de 30ste verdieping. De zon nog onder zien gaan en uiteindelijk heerlijk bij tijds mijn rust zoeken.

Eenmaal uitgestapt kwam ik na lang lopen in de hal aan waar ik door de duane heen moest (passport control). Dit was een enorme hal met een berg mensen die aan het wachten waren tot ze eindelijk echt Dubai in mochten. Het was al behoorlijk laat toen ik daar achteraan in de rij mezelf tot rust liet komen. Het vliegtuig was ook al later vertrokken ivm drukte in de lucht boven Turkije (huh? wat een planning!).
Het was half 3 toen ik mijn hotel kamer in liep en mijn ouders even een belletje gaf om door te geven dat ik veilig aangekomen was (in nederland 3 uur eerder).

Aangezien de werkweek hier op de zondag begint was het een erg kort nachtje (ik was om 8:30 op mijn werk). Deze eerste dag heb ik me dan ook wat rustig gehouden en was het meer een dag van ontmoetingen en impressies.
Die avond stond Gijs voor mijn deur in zijn witte Aygo om heerlijk gezellig uit eten te gaan en even wat van Dubai te zien.
We zijn naar de Dubai mall geweest om te eten bij Friday’s, heerlijk buiten gezeten met uitzicht op de Burj Khalifa en de Dubai dancing fountain.
Kortom… eten in het grootste winkelcentrum, uitzicht op de grootste toren en de grootste fontein en op mijn bord een groot stuk heerlijk vlees!
Overigens was mijn toetje ook behoorlijk GROOT!

Werkdag 2 (vandaag) ben ik na het werk even de ‘mall of the emirates’ ingelopen voor eigenlijk meerdere dingen!
1. Water,
2. Gel,
3. Draadloze router.
En deze post is gepost gebruik makende van deze betreffende router! Op mijn kamer is alleen maar een ‘kabel’ verbinding en voor draadloos zou ik eigenlijk de lobby in moeten.
Aangezien ik een verwend nest ben is al mijn apperatuur enkel en alleen te connecten via wifi (kabels zijn voor mietjes!).

Tot zo ver mijn eerste blog!
Btw check mijn facebook page voor een ‘paar’ foto-tjes ik ben niet zo een foto maker.

Discipelschap.
Gister had ik een Bijbelstudie avond waarbij we voor de 2e keer nadachten over ‘discipelschap’. Wat betekend dat we niet alleen gaan zeggen wat de Meester zei, maar gaan doen wat Hij deed! Wij worden aan Zijn beeld gelijk. Het moet de bedoeling zijn te doen, zoals Paulus zegt in Galaten 4:13-14 : “U weet toch dat ik u de eerste keer het Evangelie heb verkondigd in lichamelijke zwakheid. En toch hebt u mijn beproeving, die in mijn lichaam plaatsvond, niet veracht of verafschuwd, maar ontving u mij als een engel van God, ja, als Christus Jezus.”
Dat is wat we moeten naleven! Zijn als Christus Jezus en elkaar aanzien als Christus Jezus, dit is niet alleen weggelegd voor Paulus.

Niet mijn maar Uw wil geschiedde.
De titel van dit stukje is zo vaak gesproken, geschreven, gedacht en ook gebeden, maar ook in mijn leven (niets van mij bij trouwens) zo weinig uitgeleefd. Dat is waar we vaak problemen hebben, Jezus volgen? Prima, maar wel op onze manier…
Het is dan ook zo dat we op deze manier een gat laten vallen tussen ons en Jezus (er past een andere auto tussen) en we verliezen het zicht op Jezus.
Overigens is een krampachtig volgen niet waar ik heen wil, dat zorgt namelijk niet voor de wandel in liefde.
We moeten dichtbij Jezus willen zijn! Hem willen volgen, zo dichtbij Hem willen blijven dat er onmogelijk iets of iemand tussen kan komen.
Terwijl ik dat opschrijf bedenk ik me dat dit een onmogelijke opgave is die er alleen voor zorgt dat je de opdracht los laat. Het is namelijk onmogelijk uit eigen kracht!

Heer ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.
Mijn gebed is dan ook “Heer wilt U het verlangen om heel dicht bij U te blijven in mij laten groeien!?”.
Ja soms verlangen we enorm naar het lezen van de Bijbel, verlangen we ernaar om heel dicht bij de Heer te zijn, maar op andere momenten is dat in geen velden of wegen te bekennen. Is het dan dat we volgen alsof we aan een elastiek zitten?
Ik heb niet overal een antwoord op, gelukkig niet, maar ik weet dat God wel overal antwoord op heeft. Ook weet ik dat Hij ons vrienden noemt en ons verteld wat de Vader Hem verteld heeft.
Johannes 15:14-15: “U bent Mijn vrienden, als u doet wat Ik u gebied. Ik noem u niet meer slaven, want een slaaf weet niet wat zijn heer doet, maar Ik heb u vrienden genoemd, omdat Ik u alles wat Ik van Mijn Vader gehoord heb, bekendgemaakt heb.”
Gebeurd er iets waar je geen antwoord op weet? Vraag het aan God, niet zomaar één keertje, nee, wees standvastig in het verlangen om antwoord te krijgen!

Het is geweldig om te mogen schuilen bij de Allerhoogste!

Mijn kerk is de enige juiste.
Wat ik hier ga schrijven komt voort uit mijn beleving en is dus ten allen tijden anders dan in werkelijkheid gecommuniceerd. Wij mensen zijn nogal slecht in communiceren, erg vaak is er sprake van miscommunicatie en daar doe ik erg goed aan mee.
Het overkwam me dat iemand aan me vroeg na de kerkdienst; “Je proeft echt dat dit het ware woord is of niet?” waarop ik antwoorde “Ja, ik kan absoluut genieten wanneer Gods Woord open gaat! Telkens weer!” dus werd me gevraagd hoe dat in ‘mijn’ gemeente is.
Daar gaan we dacht ik… er zit een universum aan verschillen tussen de 2 kerken en dus was mijn reactie dat het precies dezelfde Bijbel is, het enige verschil zit in de toehoorders.
Daarop volgde het pijnpunt uit mijn jeugd en daarmee alle overweldigende emoties (als man zijnde zorg je natuurlijk wel voor een stalen gezicht).

Hier word verkondigd dat de enige manier om zalig te worden de genade van God is, wat je alleen van Hem kunt krijgen! Terwijl ze op veel andere plaatsen vertellen dat je het zo kunt aannemen…
Ik stond daar… niet echt reagerend, ik kon die zin niet beamen, maar op dat moment ook niet weerleggen… eigenlijk alleen maar omdat het me overweldigde.

Enige juiste reactie is de volgende:
Het Evangelie is dat Jezus Christus is gestorven voor onze zonden, Hij heeft volbracht wat wij nooit zouden kunnen! Het is door dat verlossende werk dat wij zalig kunnen worden. Van A tot Z is het Gods werk, het evangelie is namelijk voor de Jood ‘een steen des aanstoots’ en voor de Griek (de heidenen) ‘een dwaasheid’, dit zal pas anders zijn wanneer we door God overtuigd worden. Efeze 2:8 Want uit genade bent u zalig geworden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God; kijk ook naar 1 Korinthe 1:18 Want het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan wel dwaasheid, maar voor ons die behouden worden, is het een kracht van God.
In 1 Korinthe 1:23 staat wij echter prediken Christus, de Gekruisigde, voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid.

Maar waarom deze opmerking?
En dat is de vraag die werkelijk pijn doet, dit is de reden waarom ik ook nu tijdens het schrijven vecht tegen emoties.
De grond waar de opmerking bij mij op stuitte is wat voor de emotie zorgt.
In mijn jonge jaren ging ik elke zondag mee naar de kerk, de ‘boodschap’ zoals ik hem altijd ontvangen heb is “bekeer je, er is niets dan zwart in je hart, bekeer je en vraag om een nieuw hart!” het werd altijd nog wat duidelijker als het gebed vanaf de voorganger kwam met een lange smeekbede om genade, dat er niets van ons is, dat wij niets dan hel en doemenis waard zijn. Dat God de mens kon redden en sparen was absoluut de boodschap, maar bij mij kwam het binnen als “Jij gaat er nooit komen, denk maar niet dat God iets om jou geeft!”.

Helaas is die pijn die ik op dat moment weer even aan de lijve ervaarde, (al wist en weet ik een geliefd kind van God te zijn) nog steeds rond aan het gaan en is de onzekerheid en angst diep maar dan ook echt diep weggestopt in een hele hoop mensen.
Op dit moment krijg ik er ook echt een beeld bij, namelijk dat de woorden van dood en verderf die we vaak over onszelf uitspreken, zorgen voor een weggestopte plek die rot, ettert en zorgt voor enorm veel stank.

Moeten we ons hier nou echt mee bezig houden?
In eerste instantie zeg ik NEE! Ga niet lopen praten over de manier waarop iemand zalig wordt, pak de Bijbel erbij, lees hoe Jezus het ons leert (of nog korter, makkelijker en sneller Johannes 3:16).
Ga dan door met de opdracht Mattheus 28:19-20 Ga dan heen, onderwijs al de volken, hen dopend in de Naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest, hun lerend alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen. En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleiding van de wereld. Amen.
Discipelen maken is de opdracht en dat is niet mogelijk zonder vers 20 (vandaar dat ik die er nog even bij gezet heb), zonder God geen kans, geen mogelijkheid en geen nut! Kortom… doe het uit en in Zijn kracht, die kracht die Hij ons heeft gegeven.
Overigens is discipelen maken meer dan een beetje evangelisatie, wanneer iemand tot Jezus komt en zijn hart aan de Heer geeft (reden tot feest!) is de opdracht nog niet klaar! ‘onderwijs, dopen, leren wat de geboden van Christus zijn’ kortom je mag je nog wel even bij de bekeerling voegen en hem begeleiden! Doe dat zoals Jezus het zou doen (eigenlijk ‘zoals Jezus dat doet’)!

Aan het einde van mijn verhaal kom ik weer terug bij mijn inleiding (mijn studiebegeleider zou trots op me zijn) door het allemaal terug te geven aan God en aan Zijn voeten rust te vinden!

Het Woord van God
Mattheus 6:31-34 (HSV) 31. Wees daarom niet bezorgd en zeg niet: Wat zullen wij eten? of: Wat zullen wij drinken? of: Waarmee zullen wij ons kleden? 32. Want al deze dingen zoeken de heidenen. Uw hemelse Vader weet immers dat u al deze dingen nodig hebt. 33. Maar zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden (in de staten vertaling staat “zullen u toegeworpen worden”) . 34. Wees dan niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Vaak gehoord, vaak gelezen en heerlijk ter bemoediging. Uit deze tekst heb ik vaak de bemoediging gehaald dat mij niets naars zou gebeuren, maar dat is geen juiste gedachtegang. Zoals ik vaak aandraag is het belangrijk om een vers uit de Bijbel nooit opzichzelfstaand te gebruiken, het staat er in een context en wanneer we de context weglaten zijn we bezig met het creëren van ons eigen evangelie.

De verzen hierboven genoemd zijn absoluut zonder enige twijfel waar! Overigens staat er in vers 33 wat er voor vers 31 al aangekaart is, de reden waarom vers 31 begint met “Wees DAAROM”, namelijk dat waartoe we opgeroepen worden. Vaak heb ik het voorbeeld gebruikt dat God onze gebeden verhoort, maar dat we niet moeten gaan vragen om bijvoorbeeld een playstation. Dat zie ik erg terug in Mattheus 6: 19-34 God zorgt absoluut voor ons, maar we moeten niet verwachten dat we geen hobbels, kuilen, et cetera tegenkomen in onze levensweg. God is bij ons, absoluut! Hij zorgt voor ons, zonder twijfel!

De oproep om niet bezorgd te zijn.
Mattheus 6:25 (HSV) Daarom zeg Ik u: Wees niet bezorgd over uw leven, over wat u eten en wat u drinken zult; ook niet over uw lichaam, namelijk waarmee u zich kleden zult. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding?
Dit vers begint met “Daarom”, wat slaat op de voorgaande verzen.

Ik ga niet verder in op wat er allemaal staat, dit is allereerst een zaak van u en God! Lees het, bid erover en luister naar Hem. Het is absoluut waar dat we niet bezorgd hoeven zijn!!

Mijn laptop(s).
Het is gaaf om te lezen dat Jezus hier oproept om geen schatten op deze aarde te verzamelen, waar (vers 19-20) dieven inbreken en stelen. Onlangs is er bij mij 2 maal sprake geweest van diefstal uit mijn huis. Normaal noem je dat inbraak, maar omdat er geen braaksporen zijn is het insluiping. Ik weet waarschijnlijk waar het door komt en dus heb ik ook een duidelijk daderprofiel.

Al sinds ik hier woon heb ik een kat en daarbij heb ik ook een kattenluik, dit is een kattenluik wat ik via internet gekocht heb zonder naar de afmetingen te kijken. Het was dus eerder een hondenluik dan een kattenluik en zeker groot genoeg voor een kind om doorheen te kruipen. Het is zelfs zo dat een jongen uit de buurt heeft verteld dat hij wel eens andere jongens heeft horen praten over het door dat luik heen kruipen (dit had ik gehoord na de 2e keer iets kwijt te zijn). Ik had een laptop waar ik eigenlijk van alles mee deed: mijn school, maar ook een hoop privé dingen zoals het kijken van films en series.

Had ik eens een avond vrij dan zat ik naar mijn tv te kijken waar mijn laptop aan gekoppeld was.

Het verdwijnen van mijn eerste laptop was voor mij een onwerkelijk gevoel. Toch kon ik al snel “hallelujah” zeggen en was ik dankbaar dat mijn vrije avonden voortaan minder ‘hersenloos’ gevuld zouden worden (lees “Verzamel geen schatten voor u op de aarde, maar verzamel schatten voor u in de hemel.”).

Op dat moment had ik totaal niet de intentie om verder dan ook maar iets aan de omstandigheden te doen (ik was niet bezorgd). Toch heb ik na aandringen van veel mensen (familie, collega’s en vrienden) besloten om aangifte te doen (wat er indirect voor zorgde dat ik ‘wel’ bezorgd was, in ieder geval is dat wat er vanuit gaat). Een korte tijd geleden kwam ik thuis en zag ik dat mijn oude laptop (die ik weer uit de kast gehaald had omdat ik een preek cd op mp3 wou zetten) weg was! Even voor de beeldvorming: Het gaat hier om een laptop die zo oud is dat praktische elke ‘telefoon’ sneller is, het scherm hing los en de accu was kapot, de laptop werkte alleen maar wanneer deze aan de adapter lag en dan ook maar kort omdat hij te snel super warm word.

Dit is dus een laptop die nog geen euro waard is! Hij lag op tafel en bovenop deze laptop lag nog een stapel evangelisatie materiaal, helaas hebben ze daar niet 1 stuk van meegenomen. Naast deze laptop was er nu meer weg namelijk: adapters van beide laptops, 2 koptelefoons, een bluetooth toetsenbord en een externe harde schijf.

Nu voelde ik me dus wel wat bezorgd en eigenlijk had ik de persoon die dit nu voor de 2e keer gedaan had ‘absoluut’ niet lief! Waarom nou dit meenemen? De waarde is heel weinig, hoewel mijn foto’s et cetera ook op de schijf stonden.

Direct de dag erop heb ik samen met mijn vader mijn kattenluik vervangen met een ‘luikje’ en nieuwe panelen in de deur gezet. Als er nu nog iemand doorheen wil komen hebben we te maken met kabouters of smurfen.

Een les voor mij: 19 Verzamel geen schatten voor u op de aarde, waar mot en roest ze verderven, en waar dieven inbreken en stelen; 20 maar verzamel schatten voor u in de hemel, waar geen mot of roest ze verderft, en waar dieven niet inbreken of stelen; 21 want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.
Dat ik mijn vrije avonden doorbracht met series die totaal zinloos en zonder nut waren zorgde dat mijn hart was waar ik mijn hart niet wou hebben. Het gebeurde namelijk regelmatig dat ik terwijl ik niet thuis was, toch bezig was met de serie die ik keek. Begrijp me niet verkeerd, niet de serie is slecht (alhoewel ik niemand zou aanraden het te kijken), maar de waarde die ik eraan hechtte…!

22 De lamp van het lichaam is het oog, als dan uw oog oprecht is, zal heel uw lichaam verlicht zijn; 23 maar als uw oog kwaadaardig is, zal heel uw lichaam duister zijn. Als het licht dat in u is, duisternis is, hoe groot is dan de duisternis zelf!
Dat wat ik keek was duisternis en ik wist het, omdat ik ermee instemde is het een invloed geweest op mijn oog en daarmee op mijn lichaam. Nogmaals zeg ik hier dat het niet was wat ik keek maar de waarde die ikzelf eraan gaf.

24 Niemand kan twee heren dienen, want of hij zal de een haten en de ander liefhebben, of hij zal zich aan de een hechten en de ander minachten. U kunt niet God dienen en de mammon. 25 Daarom zeg Ik u: Wees niet bezorgd over uw leven, over wat u eten en wat u drinken zult; ook niet over uw lichaam, namelijk waarmee u zich kleden zult. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding?

Hiermee wil ik deze post afsluiten, richt jezelf op God als je Bron! Dat is namelijk de Bron van het Leven! De bezorgdheid in deze wereld zal van je afglijden en je zult volkomen in de rust van God zijn. Dan is het zo dat alles wat je nodig hebt je ‘toegeworpen’ zal worden!

Hopelijk zijn er mensen die hierop willen reageren!?

Gods zegen,
grt,
Jehaleleel

Een vers die ik 3 x moest lezen is vers 3:
Weet u niet dat wij engelen zullen oordelen? Hoeveel te meer dan alledaagse dingen?
Bijzonder of niet? Wij, de heiligen in Christus zullen engelen oordelen? Wow… dat is nogal wat in mijn ogen.
Nu besef ik me heel goed dat ‘zullen’ toekomstige tijd is, het gaat hier dan ook over aanmoediging om de alledaagse dingen op te pakken en daarover te oordelen.

Ik kom nog wel eens mensen tegen die er van overtuigd zijn dat we mensen mogen ‘veroordelen’. Dat is nou weer niet aan de orde… we mogen (lees moeten) wel de daden oordelen in dit leven. Wanneer een broeder of zuster een verkeerde weg in slaat en je bent hier getuigen van dan moet je deze broeder of zuster daarop aanspreken. Dat dit in liefde gedaan moet worden is logisch!

Nou heb ik al een heel aantal keren het woordje ‘moeten’ gebruikt en dat is absoluut bewust.
Lees vers 10 maar, een belangrijke waarschuwing voor iedereen. Spreken we onze broeder of zuster niet aan op overtredingen dan raken we ze echt kwijt. Kortom een broeder of zuster niet aan willen spreken omdat we dat niet ‘liefdevol’ vinden is een compleet foute beredenering. Uit liefde kunnen we de betreffende broeder of zuster niet in de overtredingen laten vallen.

Toch fietste ik door en negeerde alle gevoel, ik dacht nog “op het moment heb ik zelf ook niet echt veel”. Nog iets verder besloop me de gedachte “Ik ga je niet laten slapen als je niet omkeer!”, dit zal ik even werelds vertalen, mijn geweten vertelde me dat ik deze man niet zonder hulp kon laten liggen. Hoewel ik er 100% van overtuigd ben dat God me vroeg om wat geld af te staan aan deze man.
Ik draaide om.

Eenmaal bij deze man gaf ik hem het geld uit mijn zak en direct begon hij te vertellen, in gebrekkig nederlands (hoewel hij echt zijn best deed) dat hij van bedelen leeft en dat dit betekend dat hij soms niet kon eten.
Hij begon dus direct mij te vertellen waarom hij zo blij was met wat ik hem gaf, ergens vind ik dat beschamend, ik wist namelijk al dat hij het geld echt nodig had.
Ook vertelde hij me dat hij geen inkomen had want een uitkering kon hij niet krijgen, dat zijn hoop gesteld was op een uitkering was de volgende klap, deze man had de hoop al opgegeven dat hij iets zou gaan betekenen voor de maatschappij.

Hierna vroeg hij mij om een sigaret wat voor mij weer een pijnscheut opleverde, deze man in alles wat hij heeft meegemaakt, of eigenlijk, in alles waar hij in leeft is ook nog gebonden aan die simpele verslaving genaamd nicotine (simpel omdat zoveel ‘normale’ mensen daar ook aan vast zitten).
Ik moest hem vertellen dat ik niet rook.
We namen afscheid en wenste elkaar Gods zegen toe.

Eenmaal terug onderweg naar huis kwam de feedback van God om me te vertellen dat mijn toevoeging aan deze man meer mocht zijn dan financieel. Het was een uitgesproken moment om hem te vragen of ik voor hem mocht bidden, of ik zijn problemen voor Gods troon mocht brengen.
Pas later werd hieraan toegevoegd dat het toebidden van Gods zegen voldoende is.
Toch wil ik deze man in mijn gebeden voor Gods troon brengen en met hem al de zwervers in Dordrecht.

Bidden jullie mee?